!!مسافر تاریکی

آنقدر دوری از من و بیگانه ای که من...

دارم فرار می کنم از خانه ای که من...

هر روز بیشتر به هوای تو زنده است؛

این سایه ی خمیده ی دیوانه ای که من...

گنجشک می شوم که تو پرواز من شوی؛

اما تو دور می شوی از لانه ای که من...

این بار با نوازشت از خواب می پرم,

تو گریه می کنی به سر ِ شانه ای که من...

و شمع می شوی که بسوزی ولی چه سود؟!

سوزانده این سکوت تو پروانه ای که من...

مجنون ِ قصه ای که گرفتار عقل شد,

اینجا سروده لیلی ات افسانه ای که من...

تنها امید من به همان فال حافظ است؛

تنها امید من! نرو از خانه ای که من...

از شوق دیدن تو در آن اوج کودکی

از سالها تفاوت ما,عشق زورکی

از اینکه بچه بودم و معصوم و زیر لب

نام تورا شنید خدا هم یواشکی

از فکر کردن به تو,از نیمکت,کلاس

از گریه های من که همیشه فقط یکی...

از خاطرات تلخ سفرها و دوریت

سوغاتی ات برای من امّا, عروسکی

از درد و دل برای من ساکت و صبور

از درک کردن تو که گفتی:"تو کوچکی!"

از پلک بسته,چشم چپت,از خجالتم

از باور نگاه تویی که دروغکی...

از اینهمه نوشتن از تو که رفته ای

یک جعبه مانده و من و جلد لواشکی!

حالا تو یک پدر شدی و من تفاوتم؛

با قبل ها شده ست دوتا چشم عینکی.

                    وقتی دلت هوای هنرنمایی کرده بود و...

 تندیس  بالِریَن زیبای نَجیب را از بلورهای یخ تراشیدی تا نماد بهشت کنی

                                       وناگهان

                                          سُرخورد از دست هایت

                                              وافتاد به قعر این جهنّم گناه اندود بین مترسکهای آدمخوار!

        و حالا که

              تا زانو فرو رفته در قطرات ذوب شده اش

                                            باور کرده

                                                            تاوان هنرنمایی تورا او باید پس بدهد!!!

آنقدر شفاف می درخشی که ماتت می مانم

و فراموشم می شود مشعل به دست ایستاده ای تا آزادی را معنا کنی و مقابلت این پورتره ی معصومیتی نیمه جان که هنوز تشنه ی در بند بودن است!

یادم می رود که حالا دیگر خاکستری شده ام درمشت باد که فوتم کند تا به شهر قاصدک های از همه جا بی خبر برسم

باز می پیچد صدای افتادنت در گوش دیوارهای این سلول بی ملاقاتی

و دست های قلم شده ام حک می کند

.

.

.

قصه  به آخر رسید

باز گوشه ای از این اتاق لا به لای تمام کاغذها مچاله شده ام و... .   

آمار نشان داده تو امسال می آیی

حافظ که به من گفت در این فال  می آیی

بی بال و پری , پر شدی از نشئه ی تردید

آهسته ولی مملوء جنجال می آیی

پیغمبر معصوم نگاهی که ندیدم

بت ساختم از سایه ی تو,حال می آیی؟

من شادتر از شعر تو شعری نسرودم

هستی منی از پس آمال می آیی

این بافته ی رج رج پر نقش خیالت

شالی شده,سرد است,تو بی شال می آیی!

سرو منی از ظلمت جنگل چه هراسی؟

فانوس به دستم و تو خوشحال می آیی...

آنقدر سنگین که ته نشین شوی در عمق مرداب اول شخص مفردی ات.

وقتی برچسب ها منتظر نشسته اند تا روحت را تجزیه کنند؛

               دست روی دست بگذار...

                          بگذار همه چیزت را باد ببرد...

وقتی خودت رامثل عروسک کهنه ات در آغوش گرفته ای و هربار محکم تر از بار پیش سیلی می زنی که مبادا خواب تورا بدزدد؛

                چه فرقی می کند؟

                                   خواب یا بیدار؟مرده یا زنده؟

تلخ که باشی عسل هم به کامت طعم قهوه های زهر مزه ی برزیل را می دهد!

من از تبار عاطفه,من از نژاد طرد ها

تویی که قصر ساختی در امتداد دردها

همیشه داس بوده ای به جان دشت خاطره

و من که پیچکم به دور نسل برگ زرد ها

تبانی حضور تو و دفتر نت غمت

شبیه داغ خفته در نگاه دوره گرد ها

دوباره کوچ می کنی از این قلم به روی خط

وباز من اسیر ماجرای زوج و فرد ها

ببین چه ساده می شود شکسته شد به پای تو

مشابه شکستن عصای پیرمرد ها

همیشه مهره ی سیاه آخرم؛قبول کن

بیا قمار را ببر. . . قمار تخته نرد ها

                                                  باز تو زیر آوار می مانی؛

التماس می کنی که بیرونت بکشم !

  و ترس روحم را قبضه می کند,که اگر با این شاخه های خشک و پوسیده ی وصله شده به تنم دستهایت را لمس کنم ؛

                                            آتش بگیرم و

                 تو زیر آوار بمانی . . .

                                                                         و بمیریم !

                                                                               . . .

                                                                        به تونزدیک می شوم تا کمکت کنم

                                                            اما

مثل همیشه نا خود آگاه آوار کنار می روند؛

                                                                         تو باز هم نیستی ...

               و من می مانم با یک بغل یأس و سایه ای از تو که هنوز هم دوری و. . .!